Wat heb ik geleerd in mijn eerste drie maanden lopen

Het begon eigenlijk heel simpel. Slecht weer, minder zin in lange fietstrainingen, en lopen is nu eenmaal efficiënter in tijd. Wat startte als een praktisch alternatief, werd vrij snel iets anders. Na jaren fietsen voelde het verfrissend om opnieuw 'beginner' te zijn in een sport. Enkele maanden later kijk ik daar heel anders naar.

Van fietser naar loper

Tot halverwege vorig jaar draaide ik nog hoge volumes en trainde ik vrij gestructureerd. Ik bouwde verder op mijn jaren als semi-profrenner en voelde zelfs dat mijn conditie niet achteruitging, integendeel. Bij de fysieke testen die ik met Lotto meedeed op stage zette ik nog persoonlijke records op al mijn testen (30", 1', 3', 5' en 12'). In theorie had ik die vorm perfect kunnen vasthouden, ook met wat minder volume.

Vanaf juni sportte ik door omstandigheden minder gestructureerd. Het volume zakte, structuur verdween grotendeels en voor mijn normen was dat echt ondermaats. Buiten één meer gestructureerde maand richting het WK gravel in september zat er weinig lijn in mijn trainingen - en die ene maand kon uiteraard niet compenseren voor de maanden ervoor.

Ik startte met lopen vanuit wat waarschijnlijk mijn diepste fysieke dal van de afgelopen tien jaar was.

Tegelijk was mijn basis niet weg. Jaren fietsen laten sporen na. Aerobe capaciteit blijft deels hangen, ook wanneer structuur tijdelijk verdwijnt. Ik voelde me dus niet slecht, maar zeker ook niet op het niveau waarop ik ooit stopte als renner. Misschien net daarom werkte lopen ook motiverend: het gaf me opnieuw richting.

Niet lang na mijn eerste weken voelde ik al de nood om er meer structuur in te brengen. Rond eind november besloot ik om er meteen een doel van te maken: eerst één marathon, en vrij snel daarna zelfs twee. Niet vanuit prestatiedruk, maar omdat ik merkte dat ik opnieuw houvast zocht in mijn trainingen. Dat doel bepaalde meteen ook mijn aanpak.

Achteraf gezien vertrok ik daar nog sterk vanuit mijn fietslogica.

Een nieuwe sport, een nieuw soort belasting

Conditioneel voelde ik me relatief snel weer sterk. Dat aerobe fundament neem je mee vanuit het fietsen. Alleen draait lopen niet alleen om hart en longen. Het is vooral een verhaal van impact en weefselbelasting. Ik merkte vrij snel dat ik perfect langer of sneller kon lopen, maar dat mijn lichaam dat tempo niet altijd volgde. Ik kan mezelf fysiek hoge belastingen opleggen, maar in een loopcontext zijn mijn spieren en pezen dat nog niet gewend. Je kan “rustig” lopen en toch veel mechanische stress opbouwen.

Dat zorgde al vroeg voor een belangrijk inzicht: cardiovasculaire vooruitgang loopt vaak sneller dan structurele adaptatie. Fit zijn is één ding. Belastbaar zijn is iets helemaal anders.

Blessurepreventie en voorbereiding werden essentieel

Een grote verandering in mijn routine is mijn voorbereiding. Voor elke run besteed ik nu minstens 15 à 20 minuten aan warming-up, vaak zelfs richting een half uur. Dat is geen pure opwarming alleen, maar een combinatie van loop-specifieke drills, mobiliteit, activatie en blessurepreventie. Niet omdat ik me zwak voel, maar omdat ik weet dat lopen een verhoogd risico inhoudt zolang je lichaam die belasting nog niet volledig gewoon is.

Hoewel ik een sterk lichaam heb opgebouwd door jaren fietsen, heb ik op loopvlak een achterstand. Mijn cardiovasculair systeem kan veel aan, maar mijn spieren en pezen moeten nog volgen.

Daarnaast plan ik ook los van mijn looptrainingen extra momenten in. Soms op een rustdag, soms op een dag met een lichtere training. Dat kan core stability zijn, preventief werk of beperkt krachtwerk, meestal submaximaal, met of zonder gewichten. Niet om extra vermoeidheid te creëren, maar om adaptatie te ondersteunen en belastbaarheid op te bouwen.

Hierin speelt ook mijn kinesist, Hannes Depraetere, een belangrijke rol. Zijn feedback heeft me meermaals geholpen om bij te sturen, zeke

r op momenten waarop mijn conditie sneller vooruitging dan mijn lichaam aankon.

Van fietslogica naar looprealiteit

Ik ben begonnen met lopen rond 10 november. Mijn initiële idee was vrij eenvoudig - en sterk geïnspireerd door hoe ik jarenlang op de fiets trainde: langere runs doen, veel volume opbouwen, en voldoende rust tussen de sessies laten. Twee dagen herstel tussen looptrainingen voelde logisch, met vooral focus op duur.

Omdat ik niet van nul kwam - ik liep afgelopen zomer af en toe en had voordien ongeveer één loop per week - startte ik meteen met runs van ongeveer een uur. In die eerste maanden liep ik meestal twee tot drie keer per week, telkens met ruime rust ertussen. Geen recovery runs, geen korte extra prikkels - gewoon langere sessies met voldoende hersteltijd.

Dat werkte in het begin. Mijn aerobe basis kwam snel terug en conditioneel voelde ik progressie. Maar na één à twee maanden merkte ik dat dit niet optimaal was.

Ik had vooral gerekend op langere prikkels met veel rust, maar ik had eigenlijk niet echt meegenomen hoe belangrijk frequente, rustige runs zijn voor peesadaptatie. Tegelijk evolueerden mijn longruns vrij snel richting drie uur. Begin januari begon ik daarom sweetspot- en omslagwerk te integreren, deels ook op advies van Hannes. Dat hielp mijn loopdynamiek vooruit.

Toch bleven de lange runs oplopen, en na de laatste twee echte longruns voelde ik duidelijk dat mijn lichaam hier nog niet klaar voor was. Niet mijn conditie - wel mijn structuren. Dat was een wake-up call.

Ik heb toen mijn strategie bijgeschaafd: klassieke longruns geschrapt en opnieuw opgebouwd. Vandaag kies ik voor langere duurlopen met blokken aan marathon pace. Minder puur volume, meer gecontroleerde kwaliteit. Daarnaast ben ik ook meer rustige runs gaan toevoegen. Waar ik eerst vooral werkte met afzonderlijke “grote” trainingen, denk ik nu veel meer in spreiding van belasting en consistentie.

Minder hero-sessies. Meer duurzaamheid.

Zelf trainen, zelf keuzes maken

Wat deze periode extra bijzonder maakt, is dat het de eerste keer is dat ik mijn training volledig zelf opmaak. Tot midden vorig jaar werd mijn programma altijd bepaald door mijn trainer, Luc Wante, tijdens mijn wielerjaren.

Vandaag maak ik zelf de keuzes.

Mijn aanpak is waarschijnlijk niet exact hoe het in theorie “zou moeten”, of hoe de meeste lopers trainen. Maar ik probeer bewust bepaalde principes uit het fietsen te vertalen naar het lopen. Niet omdat het perfect is, maar omdat het aansluit bij hoe mijn lichaam werkt.

Ik geloof dat je naast richtlijnen en modellen ook moet durven luisteren naar je eigen signalen: welke prikkels je nodig hebt, hoe je herstelt, en wat op dat moment haalbaar is. Dat leer je niet uit schema’s alleen - dat leer je door ervaring.

De grootste les tot nu toe

Mijn aanpak is vandaag anders dan twee maanden geleden. Niet omdat het fout was, maar omdat je pas leert wat werkt door het te doen. Waar ik eerst vooral focuste op vooruitgang, focus ik nu veel meer op basis, consistentie, blessurevrij blijven en lange termijn. Ik train niet om snel beter te worden. Ik train om over maanden en jaren nog altijd te kunnen lopen.

Al wil ik wel gewoon een goeie marathon lopen eind volgende maand.

Waarom ik blijf lopen

Los van alles wat ik geleerd heb over belasting en opbouw, merk ik vooral één ding: ik geniet ervan. Ik vind lange runs oprecht leuk, en het voelt verfrissend om na al die jaren fietsen opnieuw een sport te ontdekken. Wat me misschien nog het meest boeit, is het hele proces: begrijpen hoe lopen in elkaar zit, hoe training en belasting samenwerken, en hoe voeding daar een rol in speelt.

Door het zelf te ervaren krijg ik een beter inzicht in wat hardlopen met je lichaam doet -mechanisch én metabool. Dat helpt me niet alleen persoonlijk, maar ook professioneel, in mijn begeleiding van lopers en triatleten.

Net zoals bij het fietsen voelt het waardevol om adviezen te helpen sturen op basis van wat je zelf doorleeft. Misschien is dat wel de essentie van deze eerste maanden: opnieuw leren, opnieuw voelen, en stap voor stap bouwen.